İçindeki bu his kesinlikle normaldir;  tıpkı korku gibi bu da bir belirtidir. Hatta sağlıklı bir sistemin çalıştığına işarettir. Tıpkı fiziksel acının vücuttaki bir soruna işaret etmesi gibi, suçluluk duygusu da “içsel ahlaki yasamızın” (vicdanın) ihlal edildiğini gösteren bir belirtidir.

Çoğumuz vicdanımızın sesini bastırmak için hayatı hızlandırırız, sürekli meşgul oluruz ya da “o kadar da kötü biri değilim” diyerek kendimizi ikna etmeye çalışırız. Ama sessizlik çöktüğünde o yük geri gelir. “Herkes yapıyor,” “Şartlar böyleydi” diyerek standardı düşürmeye çalışırız. Ama vicdanımız (o içsel ahlaki pusula) kandırılamaz; standardın ihlal edildiğini bilir. 

​​Vicdanımızı rahatlatmak için daha çok iyilik yapmaya, daha çok “sevap” işlemeye çalışabiliriz. Sanki evrensel bir terazide, yaptığımız iyilikler kötülükleri silecekmiş gibi hissederiz. Ancak burada acı bir gerçekle karşılaşırız: Birine tokat atıp sonrasında ona çiçek almanız, o çiçeği ne kadar güzel olursa olsun, atılan tokadı “hiç yaşanmamış” kılmaz. Çiçek güzeldir, jest anlamlıdır ama geçmişi değiştirme gücüne sahip değildir.

İyilik yapmak karakterinizi geliştirse de, “kötüyü yapanın suçlu olduğu” gerçeğini değiştirmez. Adalet kavramını düşündüğümüzde, yaptıklarımız sadece birer hata değil, ödenmesi gereken bir borç gibidir. Tıpkı bir mahkemede, hakime “Bundan sonra çok iyi biri olacağım” demenin geçmişteki suçu ortadan kaldırmadığı gibi, biz de bu yükü sadece kendi çabamızla, unutmaya çalışarak veya telafi ederek kaldıramayız.

Kutsal Kitap, vicdani yükün “unutarak” veya “iyilik yaparak” değil, ancak “bedeli ödenerek” kalkacağını söyler.