Eriha sokakları kalabalıkken, herkesin nefret ettiği, halkını soyan vergi görevlisi Zakkay, İsa’yı görebilmek için bir incir ağacına tırmanmıştı. İsa o ağacın altına geldiğinde durdu, başını kaldırdı ve herkesi şok eden o sözü söyledi: “Zakkay, aşağı in! Bugün senin evinde kalmam gerekiyor.”

İsa, şehrin en “kirli” adamının evine, o henüz tövbe etmemişken, henüz tek bir kuruşu iade etmemişken misafir oldu. O, Zakkay’ın hatalarını yüzüne vurmak için değil, o evin havasını tamamen değiştirmek için kendini davet etmişti.

Hazırlıksız Yakalanmak

Bizim kültürümüzde misafir bereket demektir ama aynı zamanda büyük bir stres kaynağıdır; ev dağınıksa kapıyı açmaya utanırız. Yeni bir yıla girerken de ruhumuzda aynı telaşı yaşarız: “Önce hayatımı düzelteyim, kötü alışkanlıkları temizleyeyim, sonra Allah’a yaklaşırım.”

Yıllardır süren bu “temizlik” çabası bizi yordu. İçimizdeki manevi dağınıklığı kendi çabamızla, kararlarımızla ve iyiliklerimizle örtmeye çalışıyoruz ama tozlar hep geri geliyor. “Elalem ne der?” korkusuyla dışarıya mükemmel görünmeye çalışsak da, içerideki tükenmişliği biliyoruz.

Temizlik Yorgunluğu

Kendi kendimize “temizlenme” çabası, aslında O’nunla aramızdaki en büyük engeldir. Biz sanıyoruz ki O beyaz eldivenlerle gelip evimizdeki tozları kontrol edecek ve bizi yargılayacak. Oysa İsa, müfettiş olarak değil, Kurtarıcı olarak gelir.

Liyakat sistemi bize “Hak etmen lazım” derken, İsa “Benim olduğum yer temizlenir” der. O’nun varlığı, geçmişin tüm kirini örten ve yok eden tek güçtür. O içeri girdiğinde, yargı dışarıda kalır.

Gerçek Değişim Nasıl Başlar?

Zakkay o gün “daha iyi bir insan olacağım” diye söz verdiği için değişmedi; İsa onu olduğu gibi kabul ettiği için değişti. O’nunla karşılaşmak, kağıt üzerine yazılan yeni yıl kararlarından daha güçlüdür.

Bu yıl, kapıyı açmak için “hazır” olmayı beklemeyin. Kapıyı şimdi, dağınıklığınızın ortasında açın. Gerçek bir yeni başlangıç, sizin temizliğinizle değil, Misafir’in içeri girmesiyle başlar.